Przejście od Pax Britannica do Pax Americana datowane jest zwykle na 1947, kiedy zakończyły się rządy brytyjskie w Indiach, Pakistanie, Palestynie i wschodniej części Morza Śródziemnego, a ogłoszono Doktrynę Trumana.
W latach 1945–1991 Pax Americana miał jednak charakter częściowy, obejmując zachodnią półkulę polityczną. Niektórzy autorzy proponują w odniesieniu do tego okresu pojęcie Pax Americana et Sovietica. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 nastąpił okres określony przez Charlesa Krauthammera jako „chwila unipolarna" (), w którym USA pozostały jedynym supermocarstwem o globalnym zasięgu militarnym.
Krytyka i odbiór Termin Pax Americana bywa używany zarówno przez zwolenników jako pozytywny opis ładu opartego na amerykańskiej hegemonii, jak i przez krytyków jako oznaczenie imperialnej dominacji. W 1963 prezydent John F. Kennedy w przemówieniu na American University publicznie odżegnał się od pojęcia, oświadczając, że nie chodzi mu o „Pax Americana narzucony światu amerykańską bronią". Richard Nixon i George H. W.