Po II wojnie światowej W 1941, jeszcze przed wejściem USA do wojny, amerykański ambasador w Kanadzie James H. R. Cromwell opublikował książkę Pax Americana: American Democracy and World Peace, formułującą koncepcję powojennego ładu opartego na amerykańskim interwencjonizmie. Po 1945 USA dysponowały połową globalnej produkcji przemysłowej, 80% światowych rezerw złota oraz jako jedyne państwo bronią jądrową. Zniszczenia infrastrukturalne państw europejskich i japońskich, w połączeniu z nieuszkodzonym zapleczem amerykańskim, dały Waszyngtonowi przewagę o charakterze strukturalnym.
Symbolicznym początkiem Pax Americana w skali globalnej był Plan Marshalla z 1948, transfer ok. 13,3 mld dolarów na odbudowę Europy Zachodniej. Historyk Charles Mee określił to przedsięwzięcie jako „uruchomienie Pax Americana". Powstanie Organizacji Narodów Zjednoczonych, systemu z Bretton Woods oraz sojuszu NATO stworzyło instytucjonalną podstawę porządku, w którym USA pełniły funkcję głównego gwaranta bezpieczeństwa zachodnich sojuszników.