Czytelnik powinien mieć też na uwadze, że neuropsychologia posiada też węższą definicję – jako jedna z dyscyplin psychologii – i jako taka, neuropsychologia formalnie rozwinęła się później, wraz z powstaniem specjalistycznej diagnostyki neuropsychologicznej. Czytelnik również winien być świadomy, że właściwie od zarania dziejów ludzkość dociekała związków między ciałem a „duszą” i wiedza na temat relacji mózg-umysł była gromadzona wcześniej, nie tylko od XIX wieku. Jest to jednak zagadnienie przynależne raczej do tematyki historii medycyny, filozofii, czy historii neuronauki i nie powinno być szerzej omawiane w tym wątku. – można znaleźć w XIX wieku, kiedy to wraz z rozwojem neurologii zaczęły pojawiać się opisy różnych przypadków klinicznych, w jakich uszkodzenie mózgu prowadziło do zmian w zachowaniu (zob. hasła Paul Broca, Carl Wernicke oraz afazja). Najprościej jest powiedzieć, że poszukiwano miejsc w mózgu związanych z danymi funkcjami umysłowymi. Pośród ówczesnych poglądów na temat związku mózg-zachowanie ścierały się dwie przeciwstawne propozycjeŁuria A.R. (1967) Zaburzenia wyższych czynności korowych wskutek ogniskowych uszkodzeń mózgu. Wprowadzenie do neuropsychologii. Warszawa: PWN.Miller E. (1975) Neuropsychologia kliniczna. Warszawa: PZWL.Łuria A.R. (1976a) Problemy neuropsychologii i neurolingwistyki. Wybór prac.