Kalk pływał w zimnej wodzie, starając się wyrównać ładunek różnych tratw, ale zmarł w wyniku wyczerpania i wychłodzenia.
Bagley zaznaczył w oficjalnym raporcie, że 30 minut po tym, jak niszczyciel zatonął, niemiecki okręt podwodny wynurzył się w odległości 2-3 mil od grupy tratw i wziął jednego z amerykańskich marynarzy na pokład. Według strony Uboat.net U-53 wynurzył się i zabrał na pokład dwóch ciężko rannych amerykańskich marynarzy. Rose zawiadomił także przez radio amerykańską bazę w Queenstown, podając przybliżoną pozycję rozbitków, zanim opuścił ten rejon.
Bagley, nieświadomy humanitarnego gestu Rosego, pozostawił większość żywności wody i medykamentów z Lt. Cmdr. Johnem K. Richardsem, którego pozostawił jako dowódcę na tratwach. Sam wraz z Lt. Cmdr. Normanem Scottem (pierwszym oficerem niszczyciela) oraz czterema członkami załogi udał się łodzią wiosłową po pomoc na pobliskie wyspy Scilly. O 13:00 7 grudnia grupa Bagleya została odnaleziona przez brytyjski okręt patrolowy w odległości 6 mil od celu. Grupa dowiedziała się, że brytyjski slup HMS „Camellia” odnalazł i zabrał na pokład większość rozbitków wcześniej tego samego dnia. Inna, mniejsza grupa, została odnaleziona w noc po zatonięciu przez amerykański parowiec SS „Catalina”.