W 1919 r. Lawson został wybrany do Izby Gmin w wyborach uzupełniających w okręgu Chester-le-Street. W pierwszym laburzystowskim rządzie w 1924 r. był finansowym sekretarzem w Ministerstwie Wojny. Po powrocie Partii Pracy do władzy w 1929 r. został parlamentarnym sekretarzem w Ministerstwie Pracy. Po utworzeniu rządu koalicyjnego w 1931 r. Lawson przeszedł do opozycji. W 1932 r. opublikował swoją autobiografię, A Man’s Life. Później napisał powieść o górnikach Under the Wheels, a także biografie Petera Lee i Herberta Smitha.
Kiedy w 1935 r. nowym liderem Partii Pracy został Clement Attlee, Lawson został członkiem nowo utworzonego partyjnego Komitetu Obrony. W kolejnych latach był krytykiem rządowej polityki appeasementu. W kwietniu 1939 r. minister spraw wewnętrznych John Anderson mianował Lawsona Wicekomisarzem ds. Obrony Cywilnej Regionów Północnych. Po wyborczym zwycięstwie laburzystów w 1945 r. Lawson został ministrem wojny. Na tym stanowisku zajmował się kwestiami okupacji Niemiec i demobilizacji. W październiku 1946 r. zrezygnował jednak ze stanowiska ze względu na zły stan zdrowia i wycofał się do tylnych ław parlamentu.