Według The Oxford Companion to Food biały pieprz ma delikatniejszy aromat niż pieprz czarny, jest subtelniejszy w smaku, mimo iż zawiera więcej piperyny niż czarny. Christine Ingram podaje, że jest łagodniejszy, lecz mniej „ziemny”, prostszy i wyrazistszy w smaku. Maciej Halbański pisał, że pieprz biały ma silniejszy aromat, ale jest delikatniejszy w smaku niż czarny. Maria Lemnis i Henryk Vitry z kolei zaznaczył, że jest ostrzejszy w smaku niż czarny.
Wykorzystanie kulinarne Pieprz biały znany był od starożytności. Według opisu Pliniusza Starszego w Historii naturalnej, w starożytnym Rzymie biały pieprz kosztował 7 denarów za librę i był niemal dwukrotnie droższy od czarnego, kosztującego 4 denary, ale tańszy niż pieprz długi, za który płaciło się 15 denarów.
Do celów kulinarnych pieprz biały wykorzystywany jest w postaci całych ziaren lub w wersji mielonej. W kuchniach Zachodu używa się go często do przyprawiania potraw, w których użycie czarnego pieprzu psułoby walory estetyczne potrawy, np. do białych sosów i zup (m.in. do sosu beszamelowego czy blanquette de veux) oraz dressingów do sałatek. Stosuje się go również do dań z ryb, np. przyprawia się nim gefilte fisz w kuchni żydowskiej.