Samce stojące niżej w hierarchii nie wahają się wstępować i żywić się wysoką trawą na terenach zajętych przez samce dominujące. Narażają się jednak na ataki – zwłaszcza na terenach, gdzie zbierają się samice. W walkach pomiędzy sobą samce wbrew pozorom nie używają rogów, ale zębów: długich dolnych siekaczy. Dominację utrzymują nawet w razie złamania rogów, o czym świadczą badania w Parku Narodowym Ćitwan. Walki samców kończyć się mogą poważnymi urazami, a niekiedy i zgonem. Dorosłe osobniki często noszą liczne blizny po walkach z przeszłości.
Nosorożcowate komunikują się ze sobą za pomocą węchu bądź słuchu, jako że wzrokiem dysponują słabym. Wydają z siebie różnorodne odgłosy. W przypadku nosorożca indyjskiego naliczono ich 10. Jednym z najczęstszych jest parsknięcie, towarzyszące spotkaniom zwierząt tego samego gatunku, najczęściej wydawane dwa razy, z przedziałem od jednego do dwudziestu. Do najgłośniejszych należy trąbnięcie (honk), często wydawane przez pokonane osobniki w walkach czy podczas ucieczki przed dominantem, niosące się na odległość kilometrów. Poddające się osobniki także beczą. Do innych głosów należą ryk oraz pisk, ten ostatni towarzyszący samcom zalecającym się do płci przeciwnej.