Tak więc system tetrarchii – nie uwzględniający prawa dziedziczenia władzy w rodzinie, jak również wymuszający nienaturalną sytuację dobrowolnego zrzekania się władzy – w praktyce okazał się utopijny.
Jak zauważono w krytycznej ocenie tego systemu, tetrarchia doprowadziła do anarchii, gdyż w niedługim czasie zamiast czterech było sześciu władców i zaledwie w cztery lata po usunięciu się Dioklecjana cesarstwu groził rozpadHenry Bergasse, Podzwonne dla Rzymu, Warszawa 1981, s. 64.. Swą tysiącletnią stołeczną rolę utraciło „Wieczne miasto” – Rzym, gdyż o wyborze nowych stolic decydowała już nie tradycja historyczna, lecz głównie aspekt militarnyThomas R. Martin, Starożytny Rzym..., dz. cyt., s. 247.. Ściśle łączyło się to kryzysem tożsamości imperium jako państwa, gdyż jego ludność straciła dotychczasowy centralny i wiarygodny punkt odniesienia względem realnego ośrodka władzy. W dążeniu do przywrócenia poprzedniego układu rozgorzały wojny domowe o władzę, które doprowadziły do sytuacji, iż było nie tylko czterech cesarzy, ale i cztery rywalizujące cesarstwa.