Ostatecznie w wyniku tych konfliktów (a także w rezultacie śmierci niektórych pretendentów do władzy) w 313 roku cesarstwo miało już tylko dwóch władców: Konstantyna na Zachodzie i Licyniusza na Wschodzie. W 324 Konstantyn ostatecznie pokonał rywala i został jedynowładcą imperium, faktycznie kładąc kres idei i ustrojowi tetrarchiiW istocie okres rządów Konstantyna i Licyniusza (VIII 313-XII 324 r.) określany bywa mianem diarchii, podobnie jak czas współrządów Dioklecjana z Maksymianem w latach 285-293.. Po jego śmierci w 337 roku władzę odziedziczyli synowie.
Chronologia władzy Stworzony przez Dioklecjana system władzy przetrwał zaledwie 20 lat. Dla dodania sprawowanym funkcjom prestiżu i dla większej przejrzystości układu rotacji, nieoficjalnie istniał symboliczny podział na dwie „dynastie” współrządców: jowiańską (w poniższym wykazie J) – pod patronatem Jowisza, oraz herkuliańską (H), której patronował Herkules. Pochodziły one od religijnych przydomków, jakie Dioklecjan przyjął ze swym współregentem Maksymianem: Jowiusz (tj.