Stwierdzenie o niezbędnej równowadze między cierpieniem a szczęściem jest tezą „Ody do Rozpaczy”. W niej możemy przeczytać, iż cierpienie i rozpacz jest dopełnieniem człowieczeństwa, bez niego nie doświadczymy pełni życia, a także nie docenimy szczęścia – jest bowiem nieodłącznym elementem życia ludzkiego i doczesności.
Autor podsumowuje swoje wywody nakazem do życia według Bożych praw, gdyż Bóg nie przemija, jego mądrość jest wieczna, niezmienna. Wszystko, co człowiek posiada, pochodzi od Boga i On będzie sądził każdego człowieka i jego postępowanie. Esencja Księgi Koheleta zawiera się w ostatnich wersach (12,13-14): „Koniec mowy. Wszystkiego tego wysłuchawszy: Boga się bój i przykazań jego przestrzegaj, bo cały w tym człowiek! Bóg bowiem każdy czyn wezwie przed sąd dotyczący wszystkiego, co ukryte: czy dobre było, czy złe" (Biblia Tysiąclecia).
Marność Słowo marność (łac. vanitas), pochodzi z łacińskiego przekładu drugiego wersetu księgi (vanitas vanitatum et omnia vanitas – marność nad marnościami i wszystko marność) (Koh 1,2). Motyw marności najbardziej widoczny jest w epokach średniowiecza i baroku (fascynacja śmiercią przejawiała się w sztuce i literaturze).