W Europie występuje od Anglii, północnej Hiszpanii, Francji na zachodzie przez kontynent do Polski i dalej Europy Wschodniej do Uralu, oraz od Włoch i Grecji po południową część Półwyspu Skandynawskiego. Gatunek osiadły.
W Polsce rozpowszechniony, średnio liczny ptak lęgowy Według skali przyjętej przez autorów, dla okresu lęgowego średnio liczny oznacza zagęszczenie 10–100 par na 100 km²., zimuje. Jest najrzadszą sikorą krajową. Spotkać ją można w całym kraju, w tym w górach do 900 m n.p.m. Największa populacja zasiedla Sudety i Karpaty, a także północną część kraju.
Charakterystyka Cechy gatunku thumb|250px|Głowa sikory ubogiej z bladymi, niezbyt wyraźnie odgraniczonymi policzkami thumb|250px|Krótsza czapeczka, mniejszy śliniaczek, brak podłużnego prążka na skrzydłach to cechy odróżniające sikorę ubogą od czarnogłowej To drobny ptak z dużą głową, wielkości sikory modraszki, choć mniejsza od wróbla. Obie płci ubarwione jednakowo i podobnej wielkości. Upierzenie na wierzchu i skrzydłach brązowoszare, od spodu beżowo-białe.