palustris brevirostris Taczanowski, 1872 – sikora Taczanowskiego – południowo-środkowa i południowo-wschodnia Syberia, północna Mongolia, Mandżuria i Liaoning (północno-wschodnie Chiny) oraz skrajnie północna Korea. P. palustris ernsti (Yamashina, 1933) – Sachalin. P. palustris hensoni (Stejneger, 1892) – południowe Wyspy Kurylskie i północna Japonia. P. palustris jeholicus (O. Kleinschmidt & Weigold, 1922) – północne Hebei (północno-wschodnie Chiny) i północna Korea. P. palustris hellmayri Bianchi, 1903 – wschodnie Chiny i południowa Korea. Za podgatunek sikory ubogiej bywała też uznawana sikora czarnobroda (P. hypermelaenus).
Występowanie Areał występowania jest podzielony na część zachodnią, to większa część Europy i część zachodniej Azji, oraz wschodnią – w Azji Wschodniej, w podobnych szerokościach geograficznych. To rozdzielenie powstało prawdopodobnie w okresie lodowcowym, szczególnie w trakcie ostatniego najsurowszego zlodowacenia, które wpłynęło najbardziej na zmianę składu europejskiej i azjatyckiej fauny. Przypuszcza się, że w przyszłości może dojść do ponownego połączenia się obu areałów, ponieważ tereny leżące pośrodku mają odpowiednie warunki dla tych ptaków.