Czarna Gwardia Główne siły armii składały się z 4000 landsknechtów z tzw. magna quardia zwana też Wielką Gwardią, Niemiecką Gwardią, Saksońską Gwardią czy też przede wszystkim . Była to elitarna jednostka wojskowa, na którą składał się regiment landsknechtów z Niderlandów, operujących na północnym wybrzeżu fryzyjsko-saskim i wyspecjalizowanych w operacjach przeciwko powstańczym chłopom. Żołnierze gwardii pochodzili z różnych krajów, oficerami byli Niemcy. Czarna Gwardia słynęła ze swojej nieustępliwości oraz okrucieństwa na polu walki. W roku 1493 walczyła po stronie Maksymiliana przeciwko Geldrii. Od roku 1497 gwardia służyła duńskiemu królowi m.in. w walce z regentem szwedzkim Stenem Sture Starszym.
Gwardia zorganizowana była w osiem kompanii w łącznej sile około 2000 ludzi. Na czele wojska stał , który zastąpił poległego w jednej z wcześniejszych akcji Nithardta Fuxa. Każda z kompanii posiadała dwóch ludzi grających na piszczałkach oraz werblach. Czarna Gwardia była związkiem wojsk piechoty, uzbrojonych w 3–5 metrowe piki. Oprócz tego żołnierze posiadali halabardy i miecze o podwójnym ostrzu, niektórzy mieli też hakownice. Do osłony mieli pancerze i zbroje. Ich formacja wojskowa przypominała falangę. Ubrania i emblematy były bardzo barwne.