W jednej z pieśni ludowych opisana jest zbroja Slentza, cała w kolorach czerwieni i złota.
Z tyłu za Czarną Gwardią maszerowała pozostała część armii, składająca się głównie z poddanych króla. Do służby przyciągała ich możliwość pozyskania łupów. Wśród tej grupy znajdowała się jazda szlachecka. Armię uzupełniała artyleria składająca się z niewielkich działek, a także tabor, gdzie znajdował się król i jego brat.
Kampania Jana II 11 lutego armia Jana II przekroczyła granicę z Dithmarschen. Nie spodziewając się ataku, chłopi nie wystawili początkowo do obrony większych sił. Poza tym poważnie obawiali się wystąpienia przeciwko armii królewskiej w otwartym polu. Powstańcy byli mimo to w posiadaniu strategicznie ważnych punktów w całym kraju. 12 lutego armia króla duńskiego zajęła Windbergen a dzień później Meldorf, chroniony przez bardzo nieliczne siły. Obrońcy miasta po krótkim oporze rzucili się do ucieczki. Następnie wojska królewskie weszły do miejscowości Danebrog, którą splądrowały, nie oszczędzając kościołów. Tutaj (według ówczesnych przekazów) dopuściły się okrucieństw, zabijając wszystkich mieszkańców, którzy nawinęli się im pod rękę. Masakra ta wzbudziła w mieszkańcach powiatu chęć zemsty, a nienawiść budziły kolejne akcje najeźdźców. W Meldorfie armia króla duńskiego pozostała do 17 lutego.