Król, który ufał swojej ogromnej przewadze wobec sił prostych chłopów, dał rozkaz do dalszego marszu. Trudne warunki pogodowe, utrudniały jednak marsz wojska wyposażonego w artylerię. Slentz widząc trudności zaprotestował przeciwko dalszemu marszowi. Chłopom pozostały trzy możliwości: natychmiastowa kapitulacja, wycofanie się do dobrze bronionego Büsum lub też wydanie bitwy królowi. Jednak Büsum nie byłaby w stanie pomieścić wszystkich obrońców, a kapitulacja nie wchodziła w grę.
Teren powiatu pokryty był licznymi grzęzawiskami. Ze wschodu w kierunku Dithmarchen prowadziła zaledwie jedna droga. Okoliczne wydmy otoczone był licznymi rowami odpływowymi. Można je było przekroczyć przy pomocy mostów czy rozłożonych drew. Rowy można było w każdej chwili wypełnić wodą, przez otwarcie śluz. Armii króla duńskiego przeszkadzała także odwilż. Chłopi dysponowali jednak poważnym atutem, znali dokładne położenie rowów i stałego gruntu, posiadali zatem wiedzę o terenie, którą nie dysponował przeciwnik.