Zagłada Czarnej Gwardii 17 lutego nadeszła armia króla duńskiego, której długość liczyła w marszu 9½ kilometra długości. Należy przypuszczać, że gdy Czarna Gwardia dotarła do szańców, większa część armii była jeszcze w Meldorfie.
Powstańcy w sile 6000 ludzi zdjęli hełmy i zbroje. Zrobili to z uwagi na łatwiejsze poruszanie się w bardzo trudnym, grząskim terenie. Podejmowali też wypady przeciwko Gwardii a swoje piki wykorzystywali do sprawnego przekraczania podmokłego terenu. W ten sposób podczas napierającej ze śluz wody byli bardziej ruchliwi od przeciwnika, zmuszając go do odwrotu. Starali się też podejmować ataki na artylerię przeciwnika transportowaną na końcu kolumny rycerskiej. Dopiero przy dużych stratach własnych, cel ten zakończył się powodzeniem. Gwardia zareagowała na to gwałtownym atakiem na szańce, zamierzając je okrążyć. Tę nieudana akcję przeprowadziła grupa Slentza, która została mocno zdziesiątkowana. Slentz poległ w ataku, oprócz niego życie straciło też kilku dowódców oraz dwóch komisarzy Krummendieck i Erichs. Slentz pozostał jedynym żołnierzem Czarnej Gwardii, którego będą później pozytywnie wspominać ludowe pieśni Dithmarschen, podkreślając jego męstwo i uznając go za bohatera tragicznego. Następnie powstańcy przypuścili kontratak na Gwardię, rozbijając ją całkowicie.