Resztki ocalałych wycofały się w pośpiechu. Nie mniejsze straty poniosły wojska landwehry, zaatakowanej przez rozochoconych zwycięstwem nad Gwardią chłopów. Komu nie udało się uciec, zginął od piki lub utonął w głębokich rowach napełnionych wodą. Jazda próbowała powstrzymać co prawda uciekającą piechotę, jednak gdy to nie powiodło się, sama przystąpiła do walki. Chłopi zaatakowali konie, co zahamowało atak przeciwnika, zaatakowana jazda zepchnięta została do rowów gdzie również potonęła.
Koniec bitwy Bitwa trwała trzy godziny. Armia króla duńskiego poniosła klęskę. Po starciu wynik bitwy interpretowano jako karę boską dla napastników. Przyczyniły się do tego także legendy, opowiadające o pojawieniu się w miejscu bitwy fryzyjskiej bohaterki Thelsy z Hochwöhrden, trzymającej sztandar. W ówczesnych pieśniach ludowych twierdzi się, że powstańcy przywołali Matkę Boską, podczas gdy przeciwnik nie posiadał żadnych potężnych protektorów. Klęska armii najeźdźców była całkowita. Wśród poległych znajdowali się obaj hrabiowie z Oldenburga oraz wielka liczba szlachty. Zginął też chorąży a jego słynny sztandar Dannebrog dostał się w ręce zwycięzców. Sztandar został później wystawiony w kościele w Wöhrden.