Agnieszka Czachowska w recenzji dla czasopisma „Film” chwaliła Holland za umiejętność opowiadania fabuły „barwnie i zajmująco”, podkreślając również, że reżyserka potrafi „wpleść elementy komizmu w obraz najbardziej tragicznych doświadczeń tak, by nie zabrzmiały jak zgrzyt”. Tomasz Jopkiewicz, przyznając na łamach tego samego pisma w 1994 roku filmowi ocenę 5 („znakomity”) w skali szkolnej, wspominał o wielkim sukcesie produkcji w Stanach Zjednoczonych, w czym upatrywał nadzieję na zmianę amerykańskiego podejścia do II wojny światowej: „Może Amerykanie, przyzwyczajeni do melodramatycznych widowisk w stylu Wichrów wojny, dzięki Europie, Europie zrozumieli, że to co zdarzyło się na starym kontynencie było bardziej przerażające niż się im wydawało, i znacznie bardziej skomplikowane”.
Europę, Europę otwarcie krytykowały środowiska prawicowe. „Tygodnik Solidarność” zarzucał Holland, że zachowanie bohatera filmu jest amoralne i zamiast dać się uwieść obu europejskim totalitaryzmom, Perel powinien uciec się do biernej strategii ukrywania się przed prześladowaniem.