Do tego momentu, nieświadoma przeszkód, jakie mogą napotykać czarnoskóre pisarki, po raz pierwszy zaczęła wątpić w siebie w wieku 13 lat, kiedy jej ciotka Hazel, mając dobre intencje, powiedziała: Kochanie… Murzyni nie mogą być pisarzami. Mimo to Butler nie zrezygnowała z pragnienia publikacji swojej historii i poprosiła nawet swojego nauczyciela nauk ścisłych z gimnazjum, Williama Pfaffa, aby przepisał na maszynie pierwszy rękopis, który wysłała do magazynu wydającego literaturę science fiction.
Po ukończeniu w 1965 Butler pracowała w ciągu dnia, a wieczorami uczęszczała do . Jako studentka pierwszego roku wygrała ogólnouczelniany konkurs na opowiadanie, zdobywając swoje pierwsze zarobki jako pisarka – 15 dolarów. W tym samym okresie wpadła na zalążek pomysłu, który później przerodził się w powieść . Jeden z jej afroamerykańskich kolegów zaangażowanych w głośno krytykował wcześniejsze pokolenia Afroamerykanów za uległość wobec białych. Jak Butler wyjaśniała w późniejszych wywiadach, jego komentarze stały się impulsem do stworzenia historii, która nadaje temu historyczny kontekst, pokazując, że taka uległość może być rozumiana jako milcząca, ale świadoma strategia przetrwania.