Istotną rolę organizacyjną w przygotowaniu konferencji odegrały władze miejskie Locarno, w tym prezydent miasta Giovan Battista Rusca.
Uczestnicy obrad mały|231x231px|Delegacja polska pod przewodnictwem Aleksandra Skrzyńskiego Niemcy były reprezentowane przez ministra spraw zagranicznych Stresemanna i ówczesnego kanclerza Hansa Luthera. Na zaproszenie przybyli ministrowie spraw zagranicznych: Francji – Aristide Briand, Wielkiej Brytanii – Joseph Austen Chamberlain, Włoch – Benito Mussolini oraz Belgii – Emil Vandervelde. Przybyli tam również polski minister spraw zagranicznych Aleksander Skrzyński oraz przedstawiciel Czechosłowacji Edvard Beneš. Obaj jednak nie brali udziału w obradach przy głównym stole.
Postanowienia Najważniejszym dokumentem przyjętym w Locarno był pakt reński, zawarty pomiędzy Niemcami, Francją, Belgią, Wielką Brytanią i Włochami. Niemcy uznały w nim nienaruszalność swoich zachodnich granic między Niemcami a Francją (zobacz granica francusko-niemiecka) i Belgią (zob. granica belgijsko-niemiecka), wynikających z postanowień traktatu wersalskiego, natomiast Wielka Brytania i Włochy wystąpiły w roli gwarantów tego układu. W razie agresji ze strony Niemiec lub Francji miały prawo udzielić pomocy stronie napadniętej. Równocześnie strony wyrzekały się agresji wobec siebie.