Udział Belgii oznaczał, że państwo to zrzekało się swego dawnego statusu neutralności.
Ponadto podpisano cztery układy arbitrażowe, Niemiec z Francją i Belgią oraz osobne porozumienia arbitrażowe z Polską i CzechosłowacjąTraktat Arbitrażowy pomiędzy Polską a Niemcami, podpisany w Londynie dnia 1 grudnia 1925 roku Dz.U. 1926 nr 114, poz. 662., oraz dwa układy gwarancji wzajemnej między Francją z jednej a PolskąTraktat Gwarancyjny pomiędzy Polską a Francją, podpisany w Londynie dnia 1 grudnia 1925 roku Dz.U. 1926 nr 114, poz. 660. i Czechosłowacją z drugiej strony. Te ostatnie podtrzymywały ważność sojuszów francusko-polskiego i francusko-czechosłowackiego na wypadek dokonania agresji przez Niemcy. Niemcy nie zgodziły się na to, by wzmianka o tych układach znalazła się w tekście paktu reńskiego.
Znaczenie ogólne Charakterystyczną cechą układów lokarneńskich było asymetryczne potraktowanie kwestii granicznych: traktat gwarantował nienaruszalność granicy niemiecko-belgijskiej oraz niemiecko-francuskiej, co oznaczało, że Niemcy ostatecznie godziły się z wyznaczoną w Wersalu zachodnią granicą swojego terytorium, natomiast w odniesieniu do granic z Polską i Czechosłowacją odmówiły analogicznych gwarancji, ograniczając się jedynie do mechanizmów arbitrażowych.