Taki stan rzeczy spotkał się z krytyką w państwach Europy Środkowo-Wschodniej, które postrzegały Locarno jako system bezpieczeństwa faworyzujący Zachód kosztem ich interesów; w Polsce i Czechosłowacji interpretowano go jako dowód, że granice w Europie dzielą się na nienaruszalne oraz takie, które mogą podlegać rewizji. Obawy te wzmacniał art. 19 Paktu Ligi Narodów, dopuszczający okresowe „ponowne rozważanie traktatów, które nie dają się już stosować”, co sugerowało możliwość przyszłych zmian granicznych na korzyść Niemiec. Zgoda Francji i Wielkiej Brytanii na takie rozwiązanie była wyrazem wzrostu potęgi i znaczenia Niemiec na arenie międzynarodowej, czyniąc je mocarstwem równorzędnym z innymi i w istotnym stopniu podważając ład wersalski; symbolicznie ujął to sir Austen Chamberlain, stwierdzając: „Odtąd nie ma zwycięzców i zwyciężonych”.