Traktaty lokarneńskie przyczyniły się do czasowej poprawy klimatu politycznego w Europie i umożliwiły przystąpienie Niemiec do Ligi Narodów w 1926, co uznawano za sukces dyplomacji pokojowej i było głównym celem francuskiego ministra spraw zagranicznych – Brianda. Niemcy, obok Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch i Japonii, otrzymały też miejsce w Radzie Ligi. Układ w Locarno, umożliwiając przystąpienie Niemiec do Ligi Narodów, tylko pozornie ją wzmacniał. W rzeczywistości podważał jej rolę jako organizacji strzegącej porządku i ładu w Europie. Okazało się bowiem, że oprócz Ligi są potrzebne dodatkowe gwarancje bezpieczeństwa (czego dowodem był traktat w Locarno). Większość mieszkańców ówczesnej Europy nie zauważyła lub nie chciała zauważyć wad traktatu. Uznano go za sukces i gwarancję pokoju. Właśnie za wkład do umacniania pokoju w Europie, uważani za głównych twórców traktatu, w 1925 roku Chamberlain, rok później Briand oraz Stresemann otrzymali Pokojową Nagrodę Nobla. Okres ten bywa określany mianem „ducha Locarno”, symbolizującego nadzieje na pokojową współpracę i rozwiązywanie sporów metodami dyplomatycznymi.