Po śmierci Stalina sytuacja w Związku Radzieckim zaczęła się zmieniać. W latach 1956 i 1957 współwyznawcy z całego świata skierowali do władz ZSRR setki petycji w sprawie zesłanych Świadków Jehowy. Uwięzionych w zakładach karnych estońskich Świadków Jehowy zwalniano na podstawie amnestii oraz pozwalano im powrócić do domu. Jednak część osób zesłanych w roku 1951 w ramach Operacji Północ zwolniono dopiero w roku 1965. I chociaż pozwolono im powrócić do Estonii musieli szukać nowych mieszkań, gdyż całe ich mienie zostało skonfiskowane. Co najmniej 27 estońskich Świadków Jehowy zmarło w więzieniu lub na zesłaniu. Wśród nich był Artur Indus, przed deportacją usługujący w estońskim Komitecie Służby. Friedrich Altpere, zmuszany na zesłaniu do ciężkich robót, na skutek wyczerpania zmarł krótko po odzyskaniu wolności.