Klasa kutrów torpedowych wykształciła się w swojej dojrzałej postaci dopiero w XX wieku, jako małych i szybkich okrętów napędzanych silnikami spalinowymi..
Torpedowce końca XIX wieku miały typowo wyporność normalną od kilkudziesięciu do ok. 200 ton, najczęściej pomiędzy 60 a 150 ton (najmniejsze jednostki były kilkunastotonowe). Uzbrojenie stanowiły 1-3 wyrzutnie torped i, poza najmniejszymi jednostkami, do kilku małokalibrowych dział (kalibru do 37–47 mm). Często stosowano jedną stałą wyrzutnię torped na dziobie, a ponadto pojedyncze wyrzutnie obrotowe na pokładzie. Mniejsze torpedowce miały jedynie wyrzutnie dziobowe lub zrzutnie burtowe. Typowym kalibrem torped był 356 mm (14 cali), później 450–457 mm (18 cali). Większość torpedowców osiągała prędkość od 18 do 25 węzłów, mniej liczne były jednostki szybsze (do 31 w – francuski „Forban” z 1895) lub wolniejsze. Długość kadłuba torpedowców wynosiła najczęściej między 30 m a 50 m i był on silnie wydłużonyNa podstawie R. Chesnau, E. Kolesnik (red): Conway's All the World's Fighting Ships, 1860-1905.