Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku, skutkiem powstania wielkopolskiego (1918-1919) i kończącego go rozejmu w Trewirze (1919) oraz w wyniku późniejszych ustaleń traktatu wersalskiego (1919) Zbąszyń 17 stycznia 1920 roku wrócił pod polską administrację i stał się miastem granicznym z Niemcami z ważną, graniczną stacją kolejową.
Miasto posiadało wówczas liczne urzędy państwowe i samorządowe związane z ruchem granicznym jak: duża stacja kolejowa, ekspedycja towarowa, kolejowa, agencja celna, urząd celny, urząd kontroli skarbowej, Komisariat Kolejowy Policji Granicznej oraz urząd pocztowy.
Na stację w Zbąszyniu pod koniec października 1938 r. przywieziono pociągami grupę około 9 tysięcy Żydów polskiego pochodzenia deportowanych w ramach tzw. Polenaktion z terenu III Rzeszy przez Gestapo. Ze względu na to, że Żydzi ci pozbawieni zostali obywatelstwa polskiego ustawą, która weszła w życie pół roku wcześniej, a jednocześnie podlegali nakazowi opuszczenia terenów niemieckich, około 6 tysięcy z nich przebywało w trudnych warunkach w obozie przejściowym w Zbąszyniu i okolicach (w dawnych koszarach kawalerii, stajniach i nieczynnym młynie). W miarę upływu czasu obóz został rozładowany.