Dorothea Lynde Dix (ur. 4 kwietnia 1802 w Hampden, zm. 17 lipca 1887 w Trenton) − amerykańska pielęgniarka oraz rzeczniczka praw ludzi umysłowo chorych, podnosiła problem niewłaściwego traktowania ludzi obłąkanych, wskazała drogę późniejszej psychoterapii.
Młodość Początkowo Dorothea Dix wychowywała się w rodzinnym domu, gdzie musiała opiekować się niepełnosprawną matką oraz dwoma młodszymi braćmi. W wieku dwunastu lat wyjechała do Bostonu i zamieszkała u swojej majętnej babki. Ponieważ sprawiała problemy wychowawcze, musiała przenieść się do swojej babki stryjecznej w Worcester. Zaczęła tam zdradzać talenty pedagogiczne. Będąc samoukiem wiedzę zdobywała głównie w domu oraz na wykładach publicznych. W wieku czternastu lat prowadziła już własną szkołę dla małych dzieci. Oprócz roli nauczycielki w początkach swojej pracy próbowała swoich sił również jako guwernantka i pisarka. W wyniku przeciążenia ciągłą pracą zachorowała na gruźlicę i na polecenie lekarza w 1836 wyjechała do Anglii. Spędziła tam 18 miesięcy w posiadłości rodziny Rathbone w Liverpoolu.