Umożliwiło jej to kontakt z głównymi brytyjskimi reformatorami społecznymi.
Kariera zawodowa Powróciwszy do USA i nie mogąc ze względu na stan zdrowia kontynuować zawodu nauczycielki, w roku 1841 rozpoczęła pracę z więźniarkami w szkółce niedzielnej w ośrodku penitencjarnym East Cambridge. Jej obserwacje na temat warunków przetrzymywania kobiet, szczególnie tych z zaburzeniami psychicznymi były przełomowym momentem jej życia. Rozpoczęła działalność mającą na celu poprawę losu tych kobiet. Wynikiem tego stało się organizowanie przez władze stanowe Massachusetts specjalnych instytucji dla osób obłąkanych. Jej działalność była również śledzona przez władze innych amerykańskich stanów. Rosnąca popularność sprawiła, że zlecono jej zadanie przygotowania reformy więziennictwa i szkół dla niewidomych.
Późniejsza działalność Po wybuchu wojny secesyjnej została mianowana przełożoną pielęgniarek w armii Unii. Zorganizowała nabór oraz szkolenie tysięcy pielęgniarek, tworząc Wojskowy Korpus Pielęgniarski.