Po powrocie do kraju zdobył tytuł wicemistrza kraju w skokach. W zawodach o Puchar Tatr, w międzynarodowym konkursie skoków zajął 2. miejsce, podobnie jak w kombinacji. Rok później na MP w skokach wywalczył brąz. W 1950 zmienił klub, bowiem jego SN PTT został rozwiązany. Przeszedł wtedy, jak wielu innych zawodników, do CWKS Zakopane. Zdobył potem drugi złoty medal MP w skokach. W 1951 został wicemistrzem kraju w kombinacji, a rok później brązowym medalistą MP w skokach. W 1952 włączono go do polskiej ekipy olimpijskiej, która miała jechać na igrzyska w Oslo. Tuż przed odjazdem pociągu do Norwegii, razem z trzema innymi zawodnikami został wycofany z imprezy ze względów politycznych. W 1954 brał udział w konkursach z międzynarodową obsadą na Wzgórzach Leninowskich w Moskwie, w pierwszym z nich zajął 21. miejsce, w drugim konkursie, Mistrzostwach Moskwy, zajął 1. miejsce wśród skoczków zagranicznych. Wygrał też konkurs w Bańskiej Bystrzycy. W latach 1947–1954 Kula sześciokrotnie wygrywał konkursy skoków w Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny, rywalizując ze Stanisławem Marusarzem. Bardzo emocjonowały one widzów i dziennikarzy, o czym świadczy m.in. tytuł artykułu w Przeglądzie Sportowym: Marusarzowi grozi Kula, za który jego autor, red. Edward Trojanowski, miał kłopoty natury politycznej.