Rewolucja Październikowa położyła kres karierze dyplomatycznej Minorskiego. Wraz z żoną osiedlił się teraz w Paryżu, gdzie opublikował szereg artykułów w gazetach i czasopismach oraz wiele ekspertyz dotyczących sytuacji politycznej na Bliskim Wschodzie i Kaukazie. W 1923 podjął wykłady z filologii perskiej i tureckiej oraz z historii tych ludów w École Nationale de Langues Orientales Vivantes. Tym samym rok 1923 stał się datą graniczną w jego życiu – dyplomata przedzierzgnął się w uczonego.
Podjęcie się funkcji sekretarza międzynarodowej wystawy sztuki perskiej w Londynie w 1930 r. rozpoczęło związki Minorskiego z Wielką Brytanią, w której przyjdzie mu spędzić pozostałe 34 lata życia. Na zaproszenie School of Oriental Languages Minorski w 1932 r. podjął się prowadzenia tam wykładów i rzeczywiście prowadził je potem aż do emerytury, na którą przeszedł w wieku 67 lat w 1944 roku.
Ponieważ w początkach II wojny światowej Szkoła była częściowo ewakuowana do Cambridge, przeniósł się tam i Minorski. Cambridge przypadło mu tak bardzo do gustu, że postanowił się tam osiedlić na stałe po przejściu na emeryturę i faktycznie od 1944 r. do śmierci mieszkał w Cambridge z wyjątkiem tylko jednego roku (1948–1949), kiedy to był visiting professor w Kairze.