Okres pobytu w Cambridge był czasem szczególnej płodności publikacyjnej Minorskiego.

Do końca życia Minorski pozostał patriotą rosyjskim. Po jego śmierci (1966) żona przewiozła w 1969 prochy zmarłego do Rosji, gdzie złożono je na cmentarzu Klasztoru Nowodziewiczego w Moskwie – cmentarzu zarezerwowanym dla wybitnych uczonych, artystów, muzyków i pisarzy.

Praca i osiągnięcia naukowe Dorobek publikacyjny Minorskiego otwiera wydany przezeń jeszcze w okresie studiów rosyjski przekład pracy doskonałego semitysty niemieckiego Theodora Nöldeke pt. Die semitischen Sprachen – eine Skizze (Moskwa 1903). Przekładów z fachowymi komentarzami nie porzucił Minorski i w późniejszych latach – jeszcze w wieku 80 lat wyda tłumaczenie XV-wiecznej kroniki perskiej.

Łącznie bibliografia Minorskiego obejmuje ponad 200 pozycji, wśród nich 11 monografii książkowych. Od strony technicznej wielką pomocą była mu przez lata żona, która cierpliwie przepisywała po kilka razy poszczególne rozdziały na różnych etapach pracy i sporządzała do książek indeksy obejmujące nieraz 4–5 tys. haseł.