Była stypendystką Polish Culture Foundation (2001) i rezydentka IAAB w Bazylei (2003).
Początkowo tworzyła haftowane obrazy na papierze (2000) i płótnie (2001), w których przedstawiała sceny miejskie i obyczajowe, a także abstrakcyjne rysunki na papierze, komentujące jednak rzeczywistość przy wykorzystaniu różnego rodzaju wykresów i wzorów chemicznych. Do jej najważniejszych prac należą jednak filmy wideo i instalacje.
W pierwszej fazie twórczości jej prace miały często rys autobiograficznyNowe zjawiska w sztuce polskiej po 2000, wyd. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa 2008, s. 398 (hasło autorstwa Sebastiana Cichockiego). W filmie Gierek z 2000 pokazała doświadczenie komunizmu, wykorzystując dokumentację telewizyjną z wizyty tego polityka w przedszkolu, do którego chodziła artystka (jest widoczna w scenie, w której I sekretarz obejmuje ją w propagandowym geście). Odwoływała się do doświadczeń seksualnych (film Do krwi ostatniej (2000) ze sceną stosunku seksualnego, film Beaver (2001) z niekończącą się sceną ściągania bielizny), w wykorzystującym sceny z popularnego serialu tryptyku 07 zgłoś się (Bierze mnie pan?, Ja w ogóle nie mam prawa jazdy i Zrób jej tak jak w kinie) z 2001 podejmowała m.in. problem fetyszyzacji przemocy wobec kobiet.