Petrus zakochał się w Teodorze. Niechętna była jej jednak żona cesarza Eufemia, na przeszkodzie małżeństwu stało także prawo. Gdy jednak Eufemia umarła, ukochany Teodory nakłonił swego wuja do wprowadzenia prawa znoszącego zakaz małżeństwa członka rodziny cesarskiej z byłą aktorką (De nuptiis, 524), a następnie poślubił Teodorę (525). W 527 roku Justyn I odsunął się od rządów (kilka miesięcy później zmarł), a Petrus – który przyjął imię Justyniana – został ukoronowany na cesarza; wraz z nim cesarską purpurę przywdziała Teodora.
Teodora u boku Justyniana okazała się zręcznym politykiem, z jednej strony wspierała męża, który polegał na niej w dużym stopniu, z drugiej – prowadziła niekiedy samodzielną politykę oraz uprawiała liczne intrygi. Justynian miał wielki plan odzyskania Zachodu i odbudowy świetności cesarstwa rzymskiego, podporządkował tej idei wszelkie działania, zarówno w sferze polityki, jak i religii. Twarda egzekucja podatków w celu zebrania odpowiednich funduszy, w połączeniu z klęskami naturalnymi, niechęcią do nowego ceremoniału dworskiego wywołały w styczniu 532 roku zamieszki w hipodromie, które przerodziły się w powstanie Nika.