12, napisany w 548 roku, zawiera tekst czterech Ewangelii. Ewangelie Rabbuli, datowany na 586 rok, zawiera tekst czterech Ewangelii, najstarszy dekorowany syryjski rękopis NT.
Późniejsze syryjskie przekłady Jedną z wciąż nierozwiązanych zagadek w historii tekstu Nowego Testamentu jest przekład filokseński (syrph) i harkleński (syrh). Według jednej z wersji są one recenzjami Peszitty, według innej nowymi przekładami. Przekładu filokseńskiego dokonał chorepiskop Polikarp w latach 507–508 z polecenia Filoksena, biskupa Mabbug. Oprócz tłumaczenia Nowego Testamentu z języka greckiego obejmował on prawdopodobnie również księgi Starego Testamentu (przede wszystkim Księgę Psalmów i Księgę Izajasza). Fragmenty tego mało znanego przekładu wydał J. Gwynn (Db 1897, Lo 1909). Prawdopodobnie teksty 2. List Piotra, 2. List Jana, 3. List Jana, List Judy i Apokalipsa św. Jana w wydaniach Peszitty pochodzą właśnie z przekładu filokseńskiego.