W latach 50. favele rozrosły się do tego stopnia, że zaczęto je postrzegać jako problem całego społeczeństwa. W tym samym czasie termin favela przeszedł pierwszą instytucjonalizację, stając się lokalną kategorią dla osiedli miejskiej biedoty na wzgórzach. Jednak dopiero w 1937 roku favela rzeczywiście znalazła się w centrum uwagi publicznej, kiedy to Kodeks Budowlany (Código de Obras) po raz pierwszy uznał ich istnienie w oficjalnym dokumencie, co oznaczało początek wyraźnej polityki wobec favel. Kryzys mieszkaniowy lat 40. zmusił miejską biedotę do wznoszenia setek slumsów na przedmieściach, gdy favele zastąpiły kamienice jako główny typ zamieszkania dla najbiedniejszych mieszkańców Rio (Cariocas). Okres gwałtownego wzrostu liczby favel przypada na lata 40., kiedy to napędzana przez Getúlio Vargasa industrializacja przyciągnęła setki tysięcy migrantów do dawnego Dystryktu Federalnego, oraz na lata 70., kiedy slumsy zaczęły się rozrastać poza granice miejskie Rio i na peryferia metropolii