Zmiękczeniu ulega również poprzednia spółgłoska s lub z przed l, ń, ć, dź, rzadko także przed m, w czasownikach niekiedy także przed p, np.: ta wiosna – tych wiosen – o wiośnie ten błazen – tego błazna – o błaźnie to dziąsło – o dziąśle ta pasta – tej paście ta gwiazda – o gwieździe to pasmo – o paśmie lub pasmie spać – śpię, ale romantyzm – o romantyzmie (powszechna wymowa [romantyźmie]) wyspa – o wyspie
Przegłos polski (lechicki)
W temacie wyrazu występuje samogłoska a lub o (ó) przed historycznie twardą spółgłoską zębową, natomiast w pozostałych formach pojawia się e, np.:
on siwiał – oni siwieli ten popiół – tego popiołu – w popiele on plótł – ona plotła – oni pletli
W trakcie historii języka analogia i inne procesy mogły pokrzyżować regularne wymiany, a nawet wprowadzić je tam, gdzie ich być nie powinno, np.:
on siwiał – oni siwieli biodro – biodrze (zamiast biedrze), choć wciąż biedrzeniec on siwiał – oni siwieli ta wieś – tej wsi – wioska (ruchome e nie powinno podlegać wymianie do o) kozioł – kozła osioł – osła kocioł – kotła ziemia – poziom, poziomka, ziomek (wymiana nie powinna zachodzić przez m) on wlókł – ona wlokła – oni wlekli (również regularnie wlekł, wlekła) działo, dziale obok dzieło, dziele (zamiast spodziewanego działo – dziele)