Jednak w jego przypadku silniejsza okazała się niechęć do centralistycznej polityki Berlina, urzędowego wstecznictwa, dyskryminacji religijnej oraz poczucie społecznego upośledzenia Górnoślązaków w stosunku do pozostałych mieszkańców Prus. Ponadto cechowała go płomienna i fanatyczna miłość do Górnego Śląska”Rudolf Vogel, Deutsche Presse und Propaganda des Abstimmungkampfes in Oberschlesien, Beuthen O.S. 1931.. Po upadku monarchii Hohenzollernów postanowił on wykorzystać sytuację i doprowadzić Górny Śląsk do niepodległości. Ewald Latacz pozyskał dla swej niepodległościowej idei niektórych działaczy centrowych i socjaldemokratycznych, przedstawicieli wielkiego przemysłu górnośląskiego, a przede wszystkim braci Reginków i innych konserwatywnych Górnoślązaków i umiarkowanych Polaków, wywodzących się z kierunku Napieralskiego. 22 listopada 1918 roku w Gliwicach odbyła się Konferencja Rad Górnośląskich z udziałem przedstawicieli administracji rządowej. Wśród przewodniczących poszczególnych rad znaleźli się trzej zwolennicy niepodległości Górnego Śląska – Ewald Latacz z Wodzisławia, Fritz Wassner z Rybnika i Jan Reginek z Raciborza.