Uniwersalia językowe, powszechniki językowe () – cechy wspólne wszystkich (uniwersalia absolutne) lub zdecydowanej większości (tzw. uniwersalne tendencje) mówionych języków naturalnych.
Pojęciem takim jest np. morfem, czyli najmniejsza jednostka znaczeniowa posiadająca jedną postać fonetyczną lub niewielką ilość postaci zależnych od kontekstu. Uniwersalne jest też to, że kolejność morfemów odgrywa dużą rolę.
Rodzaje uniwersaliów Uniwersalia bywają dwojakiego rodzaju: aprioryczne (dedukcyjne) i empiryczne (indukcyjne). Uniwersalia aprioryczne odnoszą się do cech, których obecność wynika z przyjętej definicji języka naturalnego. Zaliczają się do nich takie uniwersalia jak to, że każdy język naturalny ma system fonologiczny i że każdy pełni funkcję kodu tekstotwórczego. Powszechniki tego typu przypisuje się wszystkim językom naturalnym, również tym nieprzebadanym, a kody ich niezawierające uznaje się za kody niebędące językami naturalnymi. Uniwersalia empiryczne ustala się natomiast w drodze konkretnych badań naukowych, kompleksowej analizy różnych systemów językowych. Za cechę taką można uznać fakt, że we wszystkich znanych językach naturalnych istnieje tryb rozkazujący.
W innym ujęciu uniwersalia można również podzielić na absolutne i statystyczne.