Uniwersalia absolutne odnoszą się do cech, które istnieją we wszystkich językach; uniwersalia statystyczne natomiast istnieją w zdecydowanej większości języków, ale nie we wszystkich. Tak rozumiane uniwersalia absolutne to pojęcie do pewnego stopnia umowne, gdyż nie przebadano wszystkich języków i nigdy nie ma pewności, że w którymś z nieznanych nie zdarzy się jakiś wyłom.
Uniwersalia absolutne Uniwersaliami dotyczącymi wszystkich naturalnych języków mówionych są następujące fakty: wszystkie języki mają samogłoski i spółgłoski wszystkie języki rozgraniczają czasowniki i rzeczowniki wszystkie języki mają konstrukcje służące do tworzenia zapytań
Uniwersalia statystyczne Przykłady uniwersaliów statystycznych: w większości języków występuje fonem /i/ w większości języków istnieją przymiotniki zazwyczaj intonacja wznosząca sygnalizuje użycie wyrazów „tak” i „nie”
Uniwersalia strukturalne Przykłady uniwersaliów dotyczących struktury językowej: arbitralność (konwencjonalność) – znaki językowe nie są tworzone na fizyczne podobieństwo desygnatu, np. wyraz stół nie przypomina ani wyglądem ani dźwiękiem stołu.