Stanowisko to miało duże znaczenie praktyczne dla stosowanej wówczas polityki pieniężnej. Gdy bank centralny wpływa na wzrost gospodarczy za pomocą narzędzi polityki pieniężnej, to jego ingerencja skutkuje zmianą poziomu inflacji. Jeśli celem rządu byłoby osiągnięcie szybszego wzrostu gospodarczego i mniejszego wskaźnika bezrobocia, to obywatele mogliby spodziewać się wyższej inflacji. Sytuacja ta miała być dowodem na istnienie wspominanej wcześniej wymienności: im niższa stopa bezrobocia, tym wyższy wskaźnik inflacji i na odwrót. Wydarzenia z lat 70. XX wieku były dużym zaskoczeniem dla większości ekonomistów, którzy zostali zmuszeni do odrzucenia dogmatu wymienności inflacji z bezrobociem.
Wyjaśnienia Phelpsa i Friedmana Pod koniec lat 60. XX wieku Edmund S. Phelps oraz Milton Friedman zaczęli kwestionować powszechny pogląd o istniejącej wymienności między bezrobociem i inflacją. Wbrew obowiązującej teorii dowodzili, że wymienność ta w dłuższym okresie nie ma ekonomicznego uzasadnienia.