Według nich ekspansywna polityka banku centralnego z czasem prowadzi do zmniejszenia tempa rozwoju gospodarczego i zmniejszenia wartości nabywczej pieniądza, a więc stagflacji.
Zdaniem Phelpsa i Friedmana bank centralny może tak długo sztucznie kreować wzrost gospodarczy, aż uczestnicy rynku nie zorientują się, że nastąpił wzrost podaży pieniądza. Kiedy jednak zaczną dostrzegać większą ilość pieniędzy w gospodarce i oszacują następstwa tego faktu, to wówczas odpowiednio skorygują swoje zachowania rynkowe. W konsekwencji zniknie impuls dla rozwoju gospodarczego wynikający ze zwiększenia podaży pieniądza. Aby temu zapobiec, dla wzmocnienia wzrostu gospodarczego bank centralny musi nieoczekiwanie dla uczestników rynku, zwiększyć znacznie podaż pieniądza („wpompowując” w gospodarkę ilość pieniędzy przekraczającą ich oczekiwania). Jednakże jeśli to zrobi, sytuacja powtórzy się – uczestnicy rynku po jakimś czasie ponownie dostrzegą następstwa działań banku centralnego i znów konsekwentnie zmienią swoje nastawienie.