W oczywisty sposób wpływa to na zmniejszenie – na skutek spadku siły nabywczej – efektywnego popytu tych, do których nowy pieniądz dociera jako ostatni. Fakt zmniejszenia popytu przejawia się we wzroście cen (trzeba wydać więcej pieniędzy na jednostkę dobra bądź usługi), co w konsekwencji jeszcze bardziej zmniejsza siłę nabywczą ostatnich odbiorców zastrzyku pieniądza.
Ekonomiści szkoły austriackiej uznają, że oznacza to, iż wzrost podaży pieniądza nie spowoduje ogólnego realnego wzrostu popytu na dobra i usługi. Efekt ten może być osiągnięty wyłącznie przez zwiększenie produkcji, bowiem przy założeniu ceteris paribus efektywny popyt jednostki jest ograniczony tym, co ona sama jest zdolna wyprodukować i sprzedać. Dlatego ograniczeniem popytu jest produkcja towarów i usług.
Według teorii szkoły austriackiej zależności tej nie da się zlikwidować przy użyciu środków pochodzących z ekspansywnej polityki pieniężnej. Polityka ta ma skutek przeciwny, doprowadzając do obniżenia stopy wzrostu produkcji dóbr i usług. Kreacja pustego pieniądza i wpompowanie go w gospodarkę prowadzi do zmiany naturalnych bodźców kształtujących dystrybucję własności: zamiast do twórców dobrobytu ekonomicznego (tj. producentów dóbr ekonomicznych), trafia ona do właścicieli nowo wykreowanych pieniędzy.