Skutkiem tego uczestnicy rynku generujący dobrobyt społeczeństwa zostają pozbawieni części zasobów, co przekłada się na zmniejszenie potencjału dalszego wzrostu gospodarczego.
W opozycji do alternatywnych teorii, szkoła austriacka uznaje, że wprowadzenie pieniądza fiducjarnego na rynek nie tylko nie powoduje realnego wzrostu gospodarczego (i to nawet w krótkim okresie), lecz wręcz go zmniejsza. Ekonomiści szkoły austriackiej podkreślają, że zjawisko to zachodzi niezależnie od oczekiwań uczestników rynku co do wzrostu podaży pieniądza. Dodatkowo działania banku centralnego polegające na luzowaniu polityki pieniężnej nie muszą wywołać ewidentnie widocznej stagflacji. Przykładowo w latach 1948–1969 wskaźnik inflacji oraz stopa bezrobocia były ze sobą negatywnie skorelowane (wzrost inflacji powodował spadek bezrobocia i odwrotnie).
Zgodnie z teorią szkoły austriackiej jest możliwe, że zwiększenie podaży pieniądza przez bank centralny delikatnie wpłynie na wzrost gospodarczy, a inflacja nieco wzrośnie. Ponieważ mimo interwencji banku centralnego ostatecznie gospodarka pozostanie silna, wskaźnik wzrostu produkcji dóbr tylko nieznacznie spadnie.