Często jednak nie ma wyraźnego podziału między tymi kategoriami; misje obserwacyjne są bowiem niekiedy wzmacniane dla konkretnych celów przez oddziały piechoty i wsparcie logistyczne, a operacjom pokojowym mogą pomagać nieuzbrojeni obserwatorzy wojskowi. Poza tym operacje pokojowe nigdy nie mają charakteru czysto wojskowego, zawsze obejmują również personel cywilny spełniający funkcje polityczne lub administracyjne, czasami na dużą skalę.
Operacje pokojowe mają charakter działań czasowych. Ich celem nie jest rozwiązywanie konfliktów, lecz: powstrzymywanie walk i ich ograniczenie, i w ten sposób tworzenie warunków sprzyjających rozwiązywaniu konfliktów albo nadzorowanie realizacji czasowego lub ostatecznego rozwiązania, uzgodnionego dla danego konfliktu. Za optymalną można uznać sytuację, kiedy operacji utrzymania pokoju towarzyszy skuteczna działalność na rzecz rozwiązania sporu.
Operacje pokojowe nie mogą ingerować w sprawy wewnętrzne państwa, na którego obszarze są przeprowadzane, i nie powinny faworyzować którejkolwiek ze stron. Narody Zjednoczone nie mogą być bowiem stroną w konflikcie, który mają kontrolować lub rozwiązywać.