Strony konfliktu powinny zaś udzielać stałego wsparcia operacji pokojowej, zapewniając im swobodę poruszania się i inne ułatwienia umożliwiające realizację ich zadań. Operacje pokojowe podejmowane są z reguły na podstawie decyzji Rady Bezpieczeństwa (bardzo rzadko były powoływane przez Zgromadzenie Ogólne); organ ten określa również mandat operacji. Kierownictwo operacyjne spoczywa w rękach Sekretarza Generalnego Narodów Zjednoczonych, który składa Radzie Bezpieczeństwa sprawozdanie z przebiegu operacji pokojowych. Personel wojskowy i cywilny dostarczany jest przez państwa członkowskie Narodów Zjednoczonych na zasadzie dobrowolności. Z chwilą oddania go do dyspozycji tej organizacji przechodzi on pod dowództwo Sekretarza Generalnego we wszystkich sprawach operacyjnych. Siły pokojowe nie mają prawa do stosowania przymusu zbrojnego, z wyjątkiem samoobrony. O konkretnym kształcie i zadaniach danej misji decyduje często praktyczny wybór najlepszych w danej sytuacji sposobów jej organizacji i działania. Takie pragmatyczne rozwiązania ułatwia brak konkretnych przepisów prawnych.