Tekst czastuszki – zwykle jest to czterowiersz trocheiczny, w którym rymują się druga i czwarta linijka (czasami wszystkie linijki rymują się krzyżowo). Charakterystyczną cechą języka czastuszki jest wyrazistość i bogactwo środków językowych często wychodzących poza ramki języka literackiego. Często czastuszka wykonywana jest przy akompaniamencie harmonii i bałałajki. Podstawą muzyczną czastuszki są krótkie jednoczęściowe, a rzadziej dwuczęściowe melodie wykonywane w połowie za pomocą gwary lub śpiewu.

Historia pojawienia się czastuszki Istnieją fakty świadczące o występowania króciutkich piosenek, zbliżonych do czastuszek w XVIII w. i pierwszej połowie XIX w., jednak nie są one przekonujące. Jednakże metoda badania tekstów folklorystycznych, związana z próbą stosunkowo dokładnego datowania czasu ich pochodzenia, na podstawie dat ich pierwszych publikacji, nie może w pełni odnosić się do folkloru i dlatego nie jest podstawą odniesienia czasu powstawania tych lub innych gatunków folkloru do okresu nie wcześniejszego niż XVIII w. Dlatego przyjęło się uważać, że czastuszka pojawiła się w połowie XIX w. w męskim środowisku i jej największy rozwój przypada na okres po ukształtowaniu się władzy sowieckiej.