Poprzednikami czastuszki były pieśni do zabawy i tańca nazywane „częstymi”.
Początkowo czastuszki nie uznawano za gatunek artystyczny twórczości narodowej, uważano, że zepsuje ona i zniszczy pieśń narodową. Ostro na ten temat wypowiadał się wielki śpiewak rosyjski Fiodor Szalapin. W swojej książce „Tonacja” znany pisarz W.I. Biełow przytacza jedną z wypowiedzi F.I. Szalapina: „…Co się z nim stało (narodem), że zapomniał pieśni i zaśpiewał tę czastuszkę, to nieprzyjemne, nieznośnie pozbawione talentu bezguście? Ta przeklęta niemiecka harmonika, którą z taką miłością trzyma pod pachą jakiś robotnik w wolny dzień? Wyjaśnić tego nie mogę. Wiem tylko jedno, że ta czastuszka – to nie pieśń, а sroka, i nawet nienaturalna a bezwstydnie pokolorowana. A jak dobrze śpiewali. Śpiewali w polu, nad rzeczką, w lasach, w chatach przy pochodni...”.
W XX w. ostrość i oryginalność melodii czastuszek przyciągnęła uwagę kompozytorów. Stworzono wiele oryginalnych odautorskich dzieł w tym gatunku. Teraz czastuszka żyje pełnowartościowym, twórczym życiem, zajmuje znaczące miejsce w kulturze rosyjskiej narodowej pieśni.