Stany Zjednoczone ze znacznie większą armią lądową preferowały bezpośrednią walkę z głównymi siłami Wehrmachtu w północno-zachodniej Europie. Zdolność do rozpoczęcia takiej kampanii zależała jednak od zwycięstwa w bitwie o Atlantyk.
Spór strategiczny zaostrzał się, w miarę jak szefowie amerykańskich służb wojskowych i dyplomatycznych optowali za przeprowadzeniem inwazji na Francję tak wcześnie, jak tylko to możliwe, podczas gdy ich brytyjscy odpowiednicy opowiadali się za działaniami skoncentrowanymi na Morzu Śródziemnym. Niektóre kraje latynoamerykańskie naciskały nawet na inwazję na Hiszpanię, która za czasów Francisco Franco była przychylna państwom Osi, choć nie brała udziału w II wojnie światowej. Amerykański personel uważał, że do zakończenia wojny w Europie niezbędna jest inwazja na Francję przeprowadzona jak największymi siłami i że nie należy podejmować żadnych operacji, które mogłyby opóźnić ten wysiłek. Brytyjczycy argumentowali, że obecność dużej liczby żołnierzy wyszkolonych do działań desantowych na Morzu Śródziemnym sprawiła, że inwazja na ograniczoną skalę w tym rejonie była możliwa i przydatna.