W końcu amerykańscy i brytyjscy przywódcy polityczni osiągnęli kompromis, w którym obie strony zdeklarowały się zaangażować większość swoich sił w inwazję na Francję na początku 1944 r., ale także zdecydowali się rozpocząć stosunkowo małą kampanię włoską. Przyczyniła się do tego chęć prezydenta USA, Franklina Delano Roosevelta do zatrzymania żołnierzy amerykańskich działających w europejskim teatrze działań wojennych w 1943 r. oraz jego zainteresowanie ideą wyeliminowania z wojny Włoch. Spodziewano się, że inwazja może zniechęcić Włochów do dalszej walki lub przynajmniej zwiększyć presję na nich i osłabić państwo włoskie. Wyeliminowanie głównego sojusznika Niemców w Europie południowej umożliwiłoby alianckim siłom morskim, przede wszystkim Royal Navy, zdominowanie rejonu Morza Śródziemnego, zabezpieczając linie komunikacyjne z Egiptem, Dalekim Wschodem, Bliskim Wschodem oraz Indiami.