Włoskie dywizje prowadzące działania okupacyjne oraz kontrolujące wybrzeża Grecji i południowej Francji zostałyby wycofane, aby bronić Włoch, podczas gdy Niemcy musieliby przenieść wojska z frontu wschodniego, by zająć opuszczone przez nich obszary, pomagając w ten sposób siłom sowieckim.
Kampania Inwazja na Sycylię
thumb|left|Brytyjska piechota maszerująca przez miasto Noto na Sycylii, 11 lipca 1943 Inwazja połączonych sił alianckich na Sycylię rozpoczęła się 10 lipca 1943 r. od lądowania zarówno z morza, jak i z powietrza, w Zatoce Gela. Zaangażowane siły lądowe tworzyły amerykańska 7 Armia pod dowództwem gen. George' a S. Pattona i brytyjska 8 Armia pod dowództwem gen. Bernarda Montgomery' ego. Pierwotny plan przewidywał szybkie natarcie sił brytyjskich na północ wzdłuż wschodniego wybrzeża wyspy do Mesyny, przy czym Amerykanie zabezpieczali lewą flankę. Tymczasem, kiedy 8 Armia została zatrzymana przez silne niemieckie umocnienia na stromych wzgórzach na południe od Etny, Patton rozszerzył amerykańskie działania o szerokie uderzenie na północny zachód w kierunku Palermo, a następnie bezpośrednio na północ, aby przeciąć północną drogę przybrzeżną.